Mixed emotions summarized in the following adjectives creep over me as I once again attempt to post in this blog site.
strange
happy
reminiscent
proud
Why wouldn't I feel so? After a long hiatus from posting on this blog site, as someone who graduated from the university more than a year ago, I feel like it's not my turn anymore to be doing this. I feel that 'my turn' has ended. But a post I've recently read on Facebook provoked me to do so so I here it goes.
_____________________________
Sabi ng Magulang ko, magtapos daw ako ng pag aaral ko. Pero paano mangyayari iyon kung wala naman kaming pera? Ang nanay ko ay nagtitinda lang at ang tatay ko ay nangangalakl lang lang ng sirang gamit.
Napunta ako ditto sa UCC. Napansin ko na butas ang bubong, may stiff neck ang electric fan, muntik pang lumusot yung paa ko sa second floor kasi marupok na ang kahoy doon. Minsan nakapag klase na ako sa NAPAKA LAKING ROOM, hindi pala siya isang room, COVERED COURT pala. Nakapag klase narin ako sa NAPAKA FRESH NA LUGAR, yun pala nagkaklase kami sa ILALIM NG PUNO. At ang latest ISSUE, nagkaklase narin kami sa isang KUBOL. Maraming nanglait! ‘may medical mission?’ ‘ squatter room’ syempre nasaktan ako nung una.
Pero ngayon okay lang sakin iyon. Sa totoo lang nagpapasalamat ako sa mga prof ko at dean. Proud ako dahil magagaling sila sila. Kahit ganito ang facilities naming, nakapag produce naman ang UCC ng professionals, Let Passers, CPA Passers at kung ano ano pa. Yan ang ASSET ng UCC
Sabi ng magulang ko tanggapin ko nalang ang lahat ng panglalait sa akin, PERO NAKAKATAWANG ISIPIN NA KUNG SINO PA ANG NANGLALAIT SAKIN, SILA PA PALA YUNG MGA HINDI NAG AARAL SA KOLEHIYO,MGA NAHINTO SA PAG AARAL DAHIL SA MAHAL NG MATRIKULA.
Heto ako ngayon at nangangalahati na. Malapit ko nang ibigay ang pinaka magandang regalo sa magulang ko. Diploma nga lang naman. Nagpapasalamat ako sa mga prof ko dahil magagaling at matiyaga sila.
DI DAPAT NATIN HUSGAHAN ANG ISANG PAARALAN BASE SA PANGLABAS.
































